Zmarła Izabella Zielińska, wybitna i najstarsza kościanianka

W poniedziałek 20 listopada odeszła najstarsza Kościanianka Izabella Zielińska. 10 grudnia skończyłaby 107 lat.  Była znaną pianistką i pedagogiem, wychowała kilka pokoleń kościańskich pianistów.

Izabella Zielińska wychowywała się w Klimkówce w gronie czworga rodzeństwa. Jej ojciec kultywował tradycje muzyczne - będąc z zamiłowania wiolonczelistą, utworzył trio muzyczne z dwoma braćmi: starszym Adamem (skrzypce) i młodszym Kazimierzem (fortepian). Po jego śmierci nad edukacją muzyczną Izabelli czuwała matka, Aniela z Sękowskich Ostaszewska. W czasie nauki w liceum sióstr urszulanek we Lwowie zapewniła jej lekcje u pianistki Klaudii Rylskiej. Po maturze w 1929 Izabella uczęszczała do prowadzonego przez siostry urszulanki Institute des Religieuses Ursulines Wavre-Notre-Dame w Belgii, gdzie w 1931 zdała egzamin końcowy ze złotym medalem i dyplomem za grę na fortepianie. Egzaminy zdawała przed komisją Królewskiego Konserwatorium z Antwerpii i Brukseli. Po powrocieuczyła się pod okiem cenionego pedagoga na Śląsku, Bronisława Poźniaka, a w 1935 zdała egzamin państwowy. W 1938 podjęła studia muzykologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim, które musiała przerwać z powodu wybuchu wojny. Już przed II wojną światową występowała z recitalami w radiu wrocławskim, warszawskim oraz krakowskim. Koncertowała m.in. na estradach Warszawy, Wrocławia, Krakowa i Poznania. Ze względu na trudności z wymawianiem nazwiska „Ostaszewska” za granicą, zaczęła używać jako pseudonimu artystycznego nazwy herbu rodowego, upraszczając brzmienie swego imienia i nazwiska na Iza Ostoia. W 1942 wyszła za mąż za Bogdana Zielińskiego, z którym doczekała się pięciorga dzieci. Pod koniec okupacji małżonkowie osiedli na stałe w Kościanie. W tym okresie, pomimo zakazu władz hitlerowskich, nauczała potajemnie gry na fortepianie. Po wojnie znowu koncertowała, także jako solistka z towarzyszeniem orkiestr symfonicznych. Grała również na lokalnych uroczystościach organizowanych w Kościanie czy Grodzisku. W roku 1950 wraz z Kazimierą Rojewską została współzałożycielką Wielkopolskiego Studium Muzycznego w Poznaniu, zrzeszającego nauczycieli muzyki uczących w wielu miastach Wielkopolski. Brała wtedy czynny udział w pracach nad tworzeniem programu nauczania oraz w komisji egzaminującej. Prowadziła też wykłady dokształcające dla nauczycieli dotyczące metodyki nauczania gry na fortepianie, a przede wszystkim prowadziła czynną naukę gry na fortepianie dla uczniów z Kościana i okolicy. W ciągu wielu lat pracy pedagogicznej wykształciła ponad 200 uczniów. Część z nich ukończyła średnie i wyższe szkoły muzyczne. W roku 1983 przeszła na emeryturę, ale nadal żyła muzyką. Wraz z mężem Bogdanem przetłumaczyła z niemieckiego i opublikowała podręcznik prof. Bronisława Poźniaka „ABC pianisty”, który rozpropagowała wśród nauczycieli i uczniów. Wciąż pomagała młodym muzykom i cieszyłą się ich osiągnięciami. W roku 2000 obchodziła swoje 90. urodziny. Na uroczysty koncert zorganizowany z tej okazji przybyło wielu jej uczniów i przyjaciół, a na zakończenie koncertu Jubilatka w ramach podziękowań osobiście zagrała mazurek i etiudę Fryderyka Chopina. Za swoją pracę w Wielkopolskim Studium Muzycznym otrzymała liczne dyplomy i nagrody. Zaś za swą działalność artystyczną i pedagogiczną została uhonorowana w roku 1955 srebrną Odznaką Odbudowy Warszawy, a w roku 1967 odznaką Zasłużony Działacz Kultury. W roku 1991 została laureatką Nagrody Twórczej Miasta Kościana. W roku 2001, w 90. rocznicę urodzin, Zarząd Miasta Kościana przyznał jej Medal 600-lecia Odnowienia Praw Miejskich. W grudniu 2010 podczas uroczystego koncertu z okazji 100. urodzin Izabella Zielińska otrzymała „w uznaniu zasług w dziedzinie twórczości artystycznej, działalności kulturalnej i pedagogicznej” Medal Gloria Artis. 15 kwietnia 2011 Wojewoda Wielkopolski Piotr Florek wręczył Izabelli Zielińskiej Złoty Krzyż Zasługi, przyznany przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego. Źródło, zdjęcie: izabellazielinska.wordpress.com